A Journey of Sneakers (2009)

_A_Journey_of_Sneakers_

            นี่เป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ในรั้วมหา’ลัย ของหนุ่มนักศึกษาเมืองใต้ กับหญิงสาวเมืองกรุงที่ ‘รองเท้าผ้าใบ’ นำพาให้ทั้งคู่ได้มารู้จักกัน….

ในช่วงเย็นของวันศุกร์ ชายหนุ่มนำงานไปส่งไม่ทันกำหนด  โชคร้ายซ้ำสองเมื่อจะออกจากอาคารสำนักการกีฬาก็พบว่ารองเท้าได้หายไป แต่บังเอิญให้เขาได้พบกับหญิงสาวที่มีรองเท้าสำรองมาเปลี่ยนหลังเลิกเล่นกีฬาพอดี เธอเสนอให้เขายืมใส่และให้นำกลับมาคืนในวันรุ่งขึ้น ชายหนุ่มคิดว่าตนไม่น่าจะใส่ได้ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความหวังดีของหญิงสาวได้เช่นกัน  เมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงฝืนใส่แม้มันจะคับไปนิดและทำให้เขาเดินอย่างลำบากก็ตาม

หลังการพูดคุยทำให้ทั้งสองพบว่าบ้านอยู่ในละแวกเดียวกัน  หญิงสาว (แนน) กับชายหนุ่ม (โจ) จึงตัดสินใจเดินทางกลับบ้านด้วยกัน   ในขณะที่เดินออกจากมหา’ลัยเพื่อไปขึ้นรถเมล์และต่อรถไฟฟ้าใต้ดิน โจและแนนได้พูดคุยแลกเปลี่ยนทัศนคติกัน ก่อนจะพบว่ามีทั้งสองต่างมีรสนิยมตรงกันในหลายๆ เรื่อง  ระหว่างสนทนามีหลายครั้งที่โจหลุดสำเนียงใต้ออกมา ซึ่งเขาก็บอกเธอว่ากำลังพยายามปรับตัวในการพูดภาษากลางอยู่ แนนเข้าใจและไม่ได้แสดงความรังเกียจ ทำให้เขารู้สึกดีกับเธอมากขึ้น  เมื่อที่ทั้งสองผ่านห้างสรรพสินค้าในระหว่างเดินทาง เขาจึงเอ่ยชวนเธอให้เข้าไปช่วยเลือกซื้อของขวัญวันเกิดให้น้องสาวเป็นเพื่อน  จนเมื่อทั้งสองเดินมาถึงหน้าปากซอยบ้านของแนน โจขอให้เธอจดเบอร์โทรศัพท์ใส่กระดาษให้เขา ส่วนเธอก็บอกให้ชายหนุ่มนำรองเท้ามาคืนวันพรุ่งนี้ตอนบ่ายสามโมง ณ ที่ ๆ พบกัน  แล้วทั้งสองก็บอกลาและจากกันในท้ายที่สุด

วันรุ่งขึ้น.. เมื่อโจมาถึงจุดนัดพบ เขายังไม่เห็นแนนมาจึงหาที่นั่งรอ  เมื่อเลยเวลานัดมาได้สักพักและเห็นว่าแนนยังไม่มา เขาจึงตัดสินใจว่าจะโทรหาเธอ แล้วโจก็ตกใจเมื่อพบว่าเศษกระดาษที่เธอจดเบอร์ให้เกิดหายไป  ทว่าทันใดนั้นเองเขากลับเหลือบไปเห็นรองเท้าของเขาที่หายไปวางอยู่จุดเดิมกับที่ถอดไว้เมื่อวาน โจถลันเข้าไปหามันด้วยความรองเท้าผ้าใบประหลาดใจระคนดีใจ  ก่อนจะหาที่นั่งรออย่างกระสับกระส่าย

ครู่ต่อมา โทรศัพท์มือถือดังขึ้น! ชายหนุ่มรับสายด้วยความลิงโลด แต่กลับเป็นเสียงอาจารย์ที่โทรมาถามถึงสาเหตุที่โจโทรหาเมื่อวานแล้วเขาไม่ได้รับ ครั้นจะติดต่อกลับก็ไม่ได้เพราะชายหนุ่มเกิดปิดเครื่อง โจชี้แจงว่าได้นำงานไปส่งแต่อาจารย์ไม่อยู่ การณ์กลับกลายเป็นว่าเขาเองที่เข้าใจผิด เพราะกำหนดส่งงานคือหลังจากนั้นอีกสองวัน เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกและกล่าวโทษตัวเองก่อนจะวางสายไป

เมื่อเลยเวลานัดหมายไปหลายชั่วโมง โจผิดหวังที่ยังไม่เห็นวี่แววของแนน  เขาจึงตัดสินใจฝากรองเท้าผ้าใบของเธอไว้กับยามแล้วบอกว่าอีกไม่นานจะมีหญิงสาวมารับ ก่อนที่โจจะเดินกลับโดยเลี้ยวไปทางขวาของอาคาร.. ขณะที่แนนกำลังเดินตรงมายังสำนักการกีฬา จากมุมหนึ่งด้านซ้ายของอาคารอย่างเร่งรีบ..

 

– The End –

 

Dedicated to Love & Kasetsart University
Written by Supakit Seksuwan, Proved by Witaya Saptanaudom / 06.2009-24.05.2011 / Thailand

A Journey of Sneakers / 2009 / เรื่องสั้น / พิมพ์ / Paper / Romance

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s